Model pomiaru PR White’a

Gorąco i upalnie, a ja znowu o teorii PR…

Druga z koncepcji, która w literaturze przedmiotu nie figuruje jako osobny model pomiaru efektu PR (a w zasadzie powinna, to podejście Jona White’a). Przedstawił on program public relations jako kolejne etapy, a następnie tym etapom przypisał poszczególne typy badań:

  • Etap 1 – początek. Działania PR – badania, analiza, planowanie i rozwój programu, wdrożenie i ocena – są ustalane na bieżąco, przyczynkiem do czego może być pojawienie się jakiejś okazji, problemu lub trudności lub potrzeby wsparcia całościowych celów organizacji;
  • Etap 2 – okres negocjacji pomiędzy przełożonym a specjalistą PR, lub też w grupie zarządu, aby wyjaśnić cele, sytuację i możliwe kierunki działań. W tym czasie badania powinny dostarczać informacji. Ten okres jest kluczowy dla rozwoju efektywnych programów PR. Na tym etapie powinien zostać osiągnięty consensus uwzględniający daną sytuację, cele, odpowiednie momenty oceny i ocenę końcową;
  • Etap 3 – w tym etapie na podstawie osiągniętej zgody, można wybrać działania, które mają pozwolić na osiągnięcie założonych celów. Badanie wstępne może być konieczne, aby ustalić precyzyjne i mierzalne cele oraz przetestować i wybrać spośród alternatywnych kierunków działania;
  • Etap 4 – podczas wdrażania programu, kontrola jego przebiegu lub inne badania mogą być przeprowadzone równolegle z działaniami PR. Analiza treści przekazów medialnych na tym etapie służy sprawdzeniu, czy przekazy pojawiające się w mediach są tymi, które były uznane za ważne podczas wcześniejszych dyskusji nad zawartością programu PR;
  • Etap 5 – ocena programu. Bierze pod uwagę cele programu, rezultaty tymczasowych pomiarów postępu w realizacji celów, resultaty miar wpływu na postawy i zachowania kluczowych publiczności.

Ten model jest podobny do „tradycyjnych” modeli i modelu EEIA Dona Bartholomew pod tym względem, że zakłada etapowość pojawiania się efektów działań PR, jest chronologiczny – zaczyna od najwcześniejszych efektów, kończy na tych, które pojawiają się najpóźniej. Różni się natomiast tym, że nie ma własnych nazw dla etapów, a wiąże badania z poszczególnymi etapami programu PR.

Źródło: White J., „How to understand and manage public relations: a jargon-free guide to public relations management”, Business Book Limited, London 1991.

Zdjęcie pochodzi z serwisu sxc.hu


Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług zgodnie z Polityka Ciasteczek. OK, rozumiem.

Partnerzy