Pierwszy jubileusz Po Robocie w Sopocie już za nami.

Po Robocie w Sopocie to trójmiejska inicjatywa spotkań przedstawicieli branży PR, wzorowana na warszawskim Po Robocie w Sopocie. PR-owcy spotykają się, aby dyskutować, dzielić się wiedzą, nawiązywać kontakty. Niedawno inicjatywa obchodziła rok działalności. Były warsztaty, była debata, były rozmowy kuluarowe przy pysznym torcie.

Obok Tomasza Michałowicza Maćka Budzicha, którzy obstawili tematy relacji, z mediami (ten pierwszy) i blogerami (ten drugi), prowadziłam warsztaty dotyczące pomiaru efektów działań PR. Przedstawiłam parę zasad, a potem rozwiązaliśmy case, próbując przetestować te zasady w praktyce. Padały pytania, ciekawe i dla mnie samej pouczające. Na przykład o to jak postępować z klientem, który sukces wyobraża sobie jako znalezienie się w konkretnym czasopiśmie, które współpracuje już z wybranymi specami od danego tematu (rozmawiać z klientem, przedstawiać mu sytuację, edukować go, a do tego cały czas próbować zainteresować dziennikarzy – ich układy z firmami nie są stałe, a i dziennikarze się zmieniają), ale też jak przedstawiać dokonania klientowi, który jest wiecznie niezadowolony (nie traktować jego humorów jako wyrazu niezadowolenia – gdyby był faktycznie niezadowolony, szybko by odszedł). Wieczorem długie Polaków rozmowy przy pysznym torcie urodzinowym, wymiana doświadczeń, nie tylko PR-owskich. Dziękuję Wam wszystkim, którzy tam byliście, a organizatorom dodatkowo za opiekę!

Załączam fragment prezentacji ze spotkania. I wracam do doktoratu (finalne poprawki) i przygotowań do egzaminu trenerskiego. Po oddaniu pracy planuję zająć się w końcu zmianą szablonu bloga. Szukam inspiracji – jeśli ktoś z Was może mi coś podpowiedzieć, to bardzo proszę.

W 2000 roku wygrałam “Graż o Staż” i trafiłam na praktykę w IKEA, która pozwoliła mi się bliżej przyjrzeć pracy w PR. Spodobało się, zostałam w branży.

Dlatego uważam, że warto będąc studentem brać we wszelkiego rodzaju konkursach i aktywnościach, które pozwalają sprawdzić się, poszerzyć własną wiedzę czy też odbyć praktykę w upatrzonym zawodzie. Stąd moje życzliwe spojrzenie na konkurs Zbadaj.to adresowany do wszystkich, którzy chcą związać swoją karierę z badaniami rynku. Patronują mu – uwaga – dwie organizacje branżowe rynku badań: PTBRiO i OFBOR. Na stronie konkursowej można nie tylko wysłać wstępne zgłoszenie (poza odpowiedziami na parę prostych pytań z zakresu badań i przedstawieniem pomysłu na zbadanie wybranego zagadnienia), ale również poznać pojęcia używane w branży badawczej (bardzo pożyteczny Słowniczek pojęć badawczych), dowiedzieć się, jak wygląda ścieżka kariery w zawodzie badacza, przeczytać wybrane prezentacje dotyczące badań rynku (w tym ciekawa prezentacja o budowie strategii marki) czy poznać wybrane fakty dotyczące rynku badawczego.

we Wrocławiu jutro (7 maja) i w Gdyni w przyszłą sobotę (15 maja).

Jutro we Wrocławiu ma swoje spotkanie Stowarzyszenie Młody PR - to, jak sami o sobie piszą, aktywni i kreatywni ludzie rozpoczynający karierę w branży public relations i prowadzący różnorodne projekty PR.  Obiecałam podzielić się z nimi swoją wiedzą na temat monitorowania komunikacji w internecie. Z ustaleń przed spotkaniem wyszło jednak, że warto szerzej ująć temat monitorowania i mierzenia social media – i tego ostatecznie będzie dotyczyła moja prezentacja.
Więcej szczegółów na blogu Stowarzyszenia Młody PR.

Rok temu środowisko PR-owców z Trójmiasta postanowiło przenieść na swój grunt sprawdzoną w Warszawie koncepcję spotkań “Po Robocie”, które mają na celu integrację środowiska PR-owców i dzielenie się wiedzą. W sobotę za dwa tygodnie “Po Robocie w Sopocie” obchodzi swoje pierwsze urodziny. W części oficjalnej trzy wystąpienia:  Tomasza Michałowicza (o relacjach PR-owcy – dziennikarze), Maćka Budzicha (o social media i blogger relations) i moje (o mierzeniu efektów komunikacji), następnie wspólna debata prowadzona przez Marka Wróbla i impreza integracyjna. Więcej informacji na temat wydarzenia na blogu Po Robocie w Sopocie.

Zapraszam!

Trzeci dzień tegorocznego Kongresu PR był poświęcony pomiarowi efektów działań PR.

Cieszy mnie to niezmiernie. Dzieje się to po raz pierwszy w ramach Kongresu PR, że jeden dzień poświęcamy pomiarowi, w planach pierwsza w Polsce książka o badaniach PR (której jestem współautorką). Do tego miły osobisty akcent: wiele osób mówiło, że tutaj zagląda albo że specjalnie czekały na piątkową prezentację z wynikami badań. Co do programu, miałam lekki niedosyt: brakowało mi położenie większego nacisku na pomiar w dwóch przedstawionych studiach przypadków – historii konfliktu kredytobiorców z mBankiem przedstawionej przez Justynę Szafraniec i wdrożenia nowych standardów zarządzania w fabryce Gillette (a tego właśnie oczekiwałam) pokazanej przez Joannę Delbar. Norbert Kilen mówił o skutecznej komunikacji na Facebooku. Też brakowało mi danych kampanii, które prowadził, bo myślę, że to mogłoby być dobre uzupełnienie jego praktycznych doświadczeń (skoro temat był pokazywany w kontekście pomiaru). Podobał mi się natomiast pomysł, aby pokazać praktyczne przykłady narzędzi – Darek Tworzydło z Pawłem Prenetą opowiadali o serwisie do tworzenia ankiet na potrzeby PR, Sebastian Bykowski mówił o analizie wskaźnikowej stosowanej podczas badania przekazów medialnych. Zastanawiałam się, czy tego dnia nie powinny być pokazane inne prezentacje rozrzucone po innych dniach Kongresu, takie jak analiza sieciowa czy web usability. W końcu pomiarowi komunikacji też one służą.

Ja z kolei zaprezentowałam wybrane wyniki badań z mojej rozprawy doktorskiej, w których pytałam specjalistów PR z listy InternetPR.pl o ich opinie na temat pomiaru public relations. Na Kongres wybrałam cztery najbardziej dyskusyjne zagadnienia: ekwiwalent reklamowy, wymóg stawiany agencjom przez niektórych klientów – podawanie liczby wycinków prasowych, które agencja osiągnie w wyniku prowadzonych działań, bariery w pomiarze PR (jedną z nich jest nieznajomość metod i technik badawczych – tak przynajmniej uważają moi badani) oraz wizerunek PR (i powody, dlaczego ci badani, którzy wybrali opcję “negatywny”, tak uważają). To moim zdaniem pokazuje problem z pomiarem w Polsce: stosowanie metod i technik, które nie mają wartości badawczej, duża tolerancja dla nieuczciwych praktyk (w rodzaju podawania liczby publikacji), niewiedzę dotyczącą pomiaru oraz wpływ braku pomiaru na wizerunek PR. Dodałabym jeszcze piąty problem, który wynikł dnia poprzedniego z dyskusji nad prezentacją Jerzego Ciszewskiego: oczekiwanie na jedną uniwersalną metodę pomiaru PR – której zwyczajnie moim zdaniem nie ma.

Poniżej załączam moją prezentację z Kongresu. Jak tylko opracuję do końca wyniki badań, będę je upowszechniać w formie raportu – ale o tym będę jeszcze informować.